Vademecum-Hodowcy.pl

Każdy budynek przeznaczony dla trzody chlewnej podzielony jest na kojce.

W większości są to kojce grupowe, przede wszystkim dla warchlaków, tuczników, a także loch luźnych oraz prośnych.

W części wyznaczonej do kryć i porodu występują kojce pojedyncze.

Program produkcji zakłada zwykle wielkość oraz ilość grup, które będąc elementami stałymi, decydują o podziale pomieszczeń inwentarskich na kojce.

Kojce porodowe i wychowu prosiąt przy matkach

Kojce porodowo-wychowowe dla lochy oraz miotu dzielą się na dwudzielne oraz trójdzielne.

Kojec dwudzielny tworzą: część dla lochy, która w sposób swobodny porusza się po nim oraz część dla prosiąt. By zapobiec przygnieceniom, trzeba przy ścianach zamontować barierki ochronne.  W kojcach trójdzielnych umieszczona jest klatka porodowa, która ogranicza ruchy lochy.  Jeżeli boki klatki nie rozsuwają się, wówczas locha powinna przebywać nie dłużej aniżeli 28 dni (kojec przewidziany jest do wczesnego odłączenia), bowiem dłuższe ograniczenie ruchu lochy zagraża jej zdrowiu. Ruchome przegrody boczne klatki, które umożliwiają przywrócenie losze swobody ruchów po 14-21 dniach, sprawiają, iż kojec jest przydatny również w technice odłączania późnego (42-56 dni). Dwie przestrzenie dla prosiąt stanowią strefę bezpieczeństwa (mniejsza) oraz przestrzeń życiowo-legowiskową (większa); w tej montuje się promiennik, klatkę-sypialnię, poidło oraz korytko czy automat paszowy.

Lochy luźne oraz prośne

Wyróżnia się trzy formy w sposobie utrzymania loch luźnych i prośnych: na stanowiskach indywidualnych, wąskich, które uniemożliwiają obrócenie się, w kojcach grupowych na 3-10 sztuk loch oraz w pomieszczeniach halowych na kilkadziesiąt loch bez wydzielania stanowisk. Pierwszy rodzaj umożliwia łatwą indywidualizację żywienia, wyklucza wzajemne nękanie się, pozwala oszczędnie wykorzystać powierzchnię budynku. Wąski pas szczelinowej podłogi wzdłuż zadów pozwala na łatwe usuwanie odchodów. Z uwagi na znaczne ograniczenie ruchu, lochy powinny przebywać w takich kojcach nie dłużej niż do połowy ciąży.

W kojcach grupowych (np. kojec duński) należy wydzielić ca całej długości koryt stanowisk do karmienia, by zapobiec wzajemnemu zabieraniu sobie paszy przez zwierzęta.

Nowoczesna technika utrzymania loch to utrzymywanie w licznych grupach, często na głębokiej ściółce, indywidualizacja żywienia. Lochy szybko uczą się zajmować miejsce  w stacji paszowej, gdzie po akceptacji numeru locha dostaje paszę z podajnika automatycznego, sterowanego przez komputer. Po spożyciu paszy locha sama wraca do legowiska.

Prosięta odłączane, warchlaki

Występują tutaj dwa rozwiązania. W małych chlewniach po odłączeniu od matek prosięta zostają w kojcach porodowo-wychowowych do 3 miesięcy (masa 25-30 kg). Nie są zatem potrzebne specjalistyczne kojce do odchowu, lecz czas zajmowania kojca porodowego ulega wydłużeniu, a jego zastosowanie do celów porodowych jest mniejsze. Drugim rozwiązaniem są kojce do wychowu prosiąt odłączonych oraz warchlaków. To kojce tradycyjne typu duńskiego, kojce-klatki typu “flatdeck” z podłogą szczelinową w dużej części kojca.

Tuczniki

Utrzymywane są zazwyczaj w kojcach grupowych przeznaczonych dla jednego miotu (8-10 sztuk) lub mogących pomieścić 20-35 sztuk. W tuczarniach mniejszych, które są wyposażone w 10-20 kojców grupowych, koło kojców duńskich umieszcza się kojce szwedzkie, które tworzą wspólny korytarz paszowy (w układzie dwurzędowym).

Tagi: Wyposażenie budynków inwentarskich //